Miðvikudaginn 25. nóv 2009 flytur Hafþór Guðjónsson fyrirlestur sinn Hugsun, tunga og læsi
Árið 1919 skrifaði Magnús Helgason, þáverandi skólastjóri Kennaraskólans, eftirfarandi orð í ritinu Uppeldismál – til leiðbeiningar barnakennurum: Margur hyggur, að fræðslan á barnsaldrinum miði eingöngu til þess, að veita börnunum þá þekkingu, er þau þarfnast síðar. Auðvitað er það mikils vert, en meira er þó í hitt varið, að vitsmunir barnanna þroskist á náminu, athygli glæðist, ímyndunar¬afl auðgist, skilningur skerpist, andlegur sjóndeildarhringur víkki. (s. 10)
Hugmyndir af því tagi sem felast í orðum Magnúsar hafa búið með okkur æ síðan en haft tilhneigingu til að veslast upp og birtast okkur í máttlitlum frösum á borð við þann að námið eigi að “stuðla að alhliða þroska hvers og eins” enda yfirleitt látið undir höfuð leggjast að útskýra hvað felst í slíkum yfirlýsingum, hvað þá að útlista hvers konar kennslu þyrfti til. Að mínu mati er tímabært og mikilvægt að skólafólk taki hugmyndir af þvi tagi sem birtast í orðum Magnúsar til gaumgæfilegrar skoðunar. Við eigum að setja okkur skýrari þroska- og menntunarmarkmið og um leið skýrari hugmyndir um hvers konar kennsla geti stuðlað að því að ná slíkum markmiðum. Félagsleg og menningarleg viðhorf til náms og vaxandi skilningur á nánum tengslum tungumáls, læsis og hugsunar skapa okkur ný sóknarfæri að þessu marki og gefa um leið orðum Magnúsar byr undir báða vængi.
Í erindi mínu mun ég freista þess að úskýra nánar hvað ég á við og renna stoðum undir þær fullyrðingar sem hér birtast.
